Shloka 70
न चार्जुनस्तं व्यसने तदेषिवा- न्लिहन्तुमार्य: पुरुषव्रते स्थित: । ततस्तमिन्द्रावरज: सुसम्भ्रमा- दुवाच कि पाण्डव हे प्रमाद्यसे
sañjaya uvāca |
na cārjunas taṃ vyasane tad eṣivān lihantum āryaḥ puruṣa-vrate sthitaḥ |
tatas tam indrāvarajaḥ susambhramād uvāca—kiṃ pāṇḍava he pramādyase, rājan ||
แต่อรชุน—ผู้ทรงเกียรติ มั่นคงในสัตย์แห่งชนผู้ประเสริฐ—มิได้ปรารถนาจะสังหารกรรณะในยามเขาตกทุกข์ ครั้นนั้นพระกฤษณะ ผู้น้องของอินทรา ตรัสเร่งเร้าด้วยความร้อนรนว่า “โอรสแห่งปาณฑุ เอ๋ย เหตุใดจึงประมาทเล่า พระราชา?”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a tension between compassionate chivalry and battlefield duty: Arjuna’s noble restraint (puruṣa-vrata) prevents him from striking an opponent in distress, while Kṛṣṇa urges alertness and decisive action, implying that dharma in war also includes responsibility to end a threat and avoid negligence.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Arjuna hesitates to kill Karṇa during a moment of misfortune for Karṇa. Seeing this hesitation, Kṛṣṇa urgently admonishes Arjuna, asking why he is being careless.