Shloka 67
दृढाहतः पत्रिभिरुग्रवेगै: पार्थेन कर्णो विविधै: शिताग्रै: बभौ गिरिरगैरिकधातुरक्त: क्षरन् प्रपातैरिव रक्तमम्भ:
sañjaya uvāca | dṛḍhāhataḥ patribhir ugravegaiḥ pārthena karṇo vividhaiḥ śitāgraiḥ | babhau girir gairikadhāturaktaḥ kṣaran prapātair iva raktam ambhaḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า—เมื่อกรรณะถูกศรของปารถะกระหน่ำอย่างหนัก ศรเหล่านั้นมีขนประดับ พุ่งด้วยความเร็วอันน่าสะพรึง และมีปลายคมหลากชนิด กรรณะกลับปรากฏเด่นดั่งสง่า เลือดไหลจากอวัยวะทั่วกาย ประหนึ่งภูเขาที่แดงด้วยแร่สีชาด ปล่อยสายน้ำสีเลือดจากน้ำตกฉะนั้น
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the paradox of kṣatriya warfare: even when courage and martial brilliance remain, the physical reality of injury and bloodshed exposes the grave human cost. It invites reflection on dharma in conflict—duty pursued amid suffering—and the ethical weight carried by those who fight.
Sañjaya narrates that Arjuna strikes Karna with many swift, sharp, feathered arrows. Karna, deeply wounded, bleeds profusely; yet he appears striking—compared to a mountain reddened by minerals, sending down red torrents from its waterfalls.