Shloka 64
उत्तम मणियों, हीरों और सुवर्णसे अलंकृत कर्णके मस्तकका आभूषण मुकुट और उसके दोनों उत्तम कुण्डल भी अर्जुनके बाणोंसे छिन्न-भिन्न होकर पृथ्वीपर गिर पड़े ।।
mahādhanaṁ śilpivaraiḥ prayatnataḥ kṛtaṁ yad asyottamavarma bhāsvaram | sudīrghakālena tato ’sya pāṇḍavaḥ kṣaṇena bāṇair bahudhā vyaśātayat ||
สัญชัยกล่าวว่า—เกราะอันเรืองรองของกรรณะ ซึ่งมีมูลค่าสูงยิ่ง เป็นงานชั้นยอดที่ช่างเอกสร้างด้วยความเพียรพยายามยาวนาน อรชุนบุตรแห่งปาณฑุใช้ศรทำลายในพริบตาให้แตกเป็นเสี่ยง ๆ มากมาย ทั้งมงกุฎและต่างหูอันประเสริฐคู่หนึ่งก็ถูกตัดขาดแล้วร่วงลงสู่พื้นดิน
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the fragility of worldly achievements: even priceless, expertly crafted protection can be destroyed instantly in the violence of war. It contrasts long, careful human effort with the sudden reversals produced by combat skill and destiny.
Sañjaya reports that Arjuna’s arrows strike and shatter Karṇa’s brilliant, costly armor—made over a long time by master craftsmen—reducing it to many pieces in a moment during the battle.