Shloka 43
स सायक: कर्णभुजप्रसृष्टो हुताशनार्कप्रतिमो महाई: । महोरग: कृतवैरो<र्जुनेन किरीटमाहत्य ततो व्यतीयात्
sa sāyakaḥ karṇabhujaprasṛṣṭo hutāśanārkapratimo mahāiḥ | mahoragaḥ kṛtavairo 'rjunena kirīṭam āhatya tato vyatīyāt ||
สัญชัยกล่าวว่า—ศรซึ่งคาร์ณะปล่อยจากแขน เปล่งประกายดุจไฟและสุริยัน ล้ำค่ายิ่งนัก ประหนึ่งมหานาคผู้ผูกเวรกับอรชุน ครั้นกระแทกต้องมงกุฎของอรชุนแล้ว ก็เบนออกและพุ่งผ่านไป
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the precariousness of life in battle and the interplay of human effort and destiny: even a supremely powerful, well-aimed weapon may result in a limited outcome, reminding readers that victory is not secured by prowess alone.
Sañjaya describes Karṇa shooting a blazing, precious arrow that is likened to a great serpent hostile to Arjuna; it strikes Arjuna’s crown (kirīṭa) and then passes on rather than killing him.