Shloka 29
अग्नि और सूर्यके समान तेजस्वी वह अत्यन्त भयंकर बाण कर्णकी भुजाओंसे प्रेरित हो उसके धनुष और प्रत्यंचासे छूटकर आकाशमें जाते ही प्रज्वलित हो उठा ।।
sañjaya uvāca | agni-sūrya-samāna-tejasvī sa atyanta-bhayaṅkaraḥ bāṇaḥ karṇa-bāhubhyāṃ preritaḥ tasya dhanuḥ-pratyancābhyāṃ muktvā ākāśaṃ gata eva prajvalito ’bhavat || taṃ prekṣya dīptaṃ yudhi mādhavas tu tvarānvitaṃ satvarayāiva līlayā | padā viniṣṭhya rathottamaṃ sa prāveśayat pṛthivīṃ kiñcid eva ||
สัญชัยกล่าวว่า— ศรอันน่าสะพรึงกลัวนั้นรุ่งโรจน์ดุจไฟและสุริยัน ถูกขับเคลื่อนด้วยแขนอันเกรียงไกรของกรรณะ หลุดจากคันธนูและสายธนู ครั้นขึ้นสู่เวหาก็ลุกโพลงเป็นเปลวกล้า ครั้นมาธวะ (พระกฤษณะ) เห็นศรเพลิงนั้นพุ่งมาด้วยมหาเวค ในสมรภูมิราวกับเป็นการละเล่น ก็รีบกดด้วยเท้าให้ราชรถอันประเสริฐยุบลงสู่พื้นดินเล็กน้อย ม้าขาวดุจแสงจันทร์ ประดับเครื่องทอง ก็โน้มกายลงประหนึ่งคุกเข่าบนแผ่นดิน บัดนั้นเสียงอึกทึกใหญ่กึกก้องทั่วนภา วาจาทิพย์สรรเสริญมธุสูทนะดังขึ้นฉับพลัน และเมื่อราชรถยุบลงด้วยพระอุตสาหะขององค์พระผู้เป็นเจ้า ก็มีฝนดอกไม้สวรรค์โปรยปราย พร้อมเสียงคำรามสิงห์ทิพย์ก้องกังวาน
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid violent conflict, dharma expresses itself as alert protection and measured action: Kṛṣṇa’s calm, timely intervention preserves life without panic, showing mastery (līlā) and responsibility toward one’s duty and companions.
Karṇa releases a blazing, terrifying arrow. Kṛṣṇa, seeing it rush in, presses the chariot down so it sinks slightly into the earth, thereby averting the missile’s full effect. The heavens respond with acclamation—divine praise, flower showers, and lion-roars—signaling approval of Kṛṣṇa’s protective act.