Shloka 15
नरेश्वर! वह यह सोचकर कि “दुरात्मा अर्जुनके वैरका बदला लेनेके लिये यही सबसे अच्छा अवसर है” बाणका रूप धारण करके कर्णके तरकसमें घुस गया ।।
tato 'strasaṅghātasamākulaṃ tadā babhūva yuddhaṃ vitatāṃśujālam | tat karṇa-pārthau śarasaṅghavṛṣṭibhir nirantaraṃ cakratur ambaraṃ tadā ||
ข้าแต่นเรศวร เขาคิดว่า “นี่แลเป็นโอกาสอันประเสริฐยิ่งในการชดใช้เวรต่ออรชุน” แล้วแปลงเป็นลูกศรเข้าไปสู่แล่งศรของกรรณะ ครั้นแล้วสนามรบก็แน่นขนัดด้วยการกระหน่ำแห่งศัสตราวุธ ประหนึ่งตาข่ายแห่งรัศมีที่แผ่กว้าง ในกาลนั้นกรรณะกับปารถะโปรยศรไม่ขาดสาย จนท้องฟ้าถูกทำให้ต่อเนื่องด้วยสายศร—แม้เวหาก็ประหนึ่งเป็นทุ่งแห่งลูกศร
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how vengeance and rivalry can drive conflict into an unbroken, escalating exchange. Ethically, it points to the way personal animosity, when carried into a dharma-framed war, can still magnify suffering and intensity beyond necessity.
Sañjaya describes Karṇa and Arjuna engaging in a fierce duel. Their continuous volleys of arrows and missiles fill the sky so densely that the battlefield appears covered by a radiant web of weapon-flashes.