Shloka 32
ते भिन्नदेहा व्यसवो निपेतु: कर्णेषुभिर्भूमितले स्वनन्त: । क्रुद्धेन सिंहेन यथेभयूथा महावने भीमबलेन तद्वत्
te bhinnadehā vyasavo nipetuḥ karṇeṣubhir bhūmitalē svanantaḥ | kruddhena siṁhena yathebhayūthā mahāvane bhīmabalenā tadvāt ||
สัญชัยกล่าวว่า ร่างของพวกเขาถูกศรของกรรณะฉีกขาดแหลกสลาย สิ้นลมหายใจแล้วล้มลงสู่พื้นดิน เครื่องประดับที่หูดังกรุ๋งกริ๋งเมื่อกระทบแผ่นดิน—ดุจฝูงช้างในพงไพรใหญ่ที่ถูกสิงห์ผู้เกรี้ยวกราดและมีกำลังน่าสะพรึงกล้มคว่ำลงฉะนั้น
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the fragility of embodied life amid war: even the mighty fall when confronted by superior force. Ethically, it functions as a sobering reflection on the consequences of violence—glory and ornamentation become meaningless when life is extinguished.
Sañjaya describes warriors collapsing dead on the battlefield, their earrings clinking as they hit the ground. He intensifies the scene with a simile: like elephant herds felled in a great forest by an enraged, powerful lion.