Shloka 5
बभूव युद्ध कुरुपाण्डवानां यथा सुराणामसुरै: सहाभवत् | तथा प्रवृत्ते तुमुले सुदारुणे धनंजयस्याधिरयथेश्ष॒ सायकै:
babhūva yuddhaṁ kurupāṇḍavānāṁ yathā surāṇām asuraiḥ saha abhavat | tathā pravṛtte tumule sudāruṇe dhanañjayasya adhirathaiś ca sāyakaiḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า—ศึกระหว่างกุรุและปาณฑพได้กลายเป็นดุจสงครามโบราณของเหล่าเทพกับอสูร ครั้นการรบอันอึกทึกและน่าสะพรึงกล้าดำเนินไป ธนัญชัย (อรชุน) และอธิรถะ (กรรณะ) ก็ประหัตประหารกันด้วยห่าลูกศร ต่างมุ่งหมายจะเหนือกว่าในบททดสอบแห่งความกล้าและความแน่วแน่ท่ามกลางความพินาศของสงคราม
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames human warfare within a cosmic moral imagination: the Kurus and Pāṇḍavas clash with a ferocity likened to devas and asuras. It highlights how war magnifies resolve and rivalry, while implicitly warning that even righteous causes unfold amid terrifying violence and moral strain.
Sañjaya describes the battle intensifying into a chaotic, dreadful engagement. In this surge of combat, Arjuna (Dhanañjaya) and Karna (Adhiratha) confront each other directly, exchanging showers of arrows.