Shloka 30
स एवमुक्तः सुहृदा वचो हित विचिन्त्य नि:श्वस्य च दुर्मनाब्रवीत् । यथा भवानाह सखे तथैव त- न्ममापि विज्ञापयतो वच: शूणु
sa evam uktaḥ suhṛdā vaco hitaṁ vicintya niḥśvasya ca durmanābravīt | yathā bhavān āha sakhe tathaiva tan mamāpi vijñāpayato vacaḥ śṛṇu suhṛt ||
สัญชัยกล่าวว่า—เมื่อถูกสหายผู้หวังดีเอ่ยถ้อยคำอันเป็นประโยชน์เช่นนั้น ทุรโยธน์ครุ่นคิด แล้วถอนใจยาว ด้วยจิตใจหม่นหมองจึงกล่าวว่า—“สหายเอ๋ย ที่เจ้ากล่าวมานั้นถูกต้องแล้ว แต่ในเรื่องนี้ข้าก็มีถ้อยคำจะทูลเสนออยู่บ้าง เพราะฉะนั้น โปรดฟังคำของข้าด้วยเถิด โอ้ผู้เป็นมิตรแท้”
संजय उवाच
Educational Q&A
Even when counsel is clearly beneficial (hita), a troubled mind may accept it verbally yet still feel compelled to argue its own position. The verse highlights the ethical tension between listening to wise advice and the ego-driven need to justify one’s chosen course.
After a well-wisher speaks for Duryodhana’s good, Duryodhana pauses to reflect, sighs in distress, and replies that the friend’s words are correct—yet asks to be heard as he presents his own counter-submission on the same issue.