यथा सर्वाणि भूतानि मृत्योर्भीतानि मारिष । धर्ममेवोपलीयन्ते कर्मवन्ति हि यानि च,माननीय नरेश! जैसे कर्म करनेवाले सब जीव मृत्युसे डरकर धर्मकी ही शरण लेते हैं, उसी प्रकार आपके पुत्र महामना पाण्डुपुत्र अर्जुनके भयसे महाधनुर्धर कर्णकी ही ओटमें छिपने लगे थे
sañjaya uvāca |
yathā sarvāṇi bhūtāni mṛtyor bhītāni māriṣa |
dharmam evopalīyante karmavanti hi yāni ca ||
สัญชัยกล่าวว่า—“ข้าแต่องค์กษัตริย์ผู้ควรเคารพ ดุจสรรพสัตว์ทั้งหลายผู้ประกอบกรรม เมื่อหวาดกลัวต่อความตายย่อมเข้าพึ่งธรรม ฉันใด บุตรของท่านก็ฉันนั้น ด้วยความหวาดหวั่นต่อปารถะอรชุนผู้มีใจสูง จึงหลบอยู่หลังกรรณะมหาธนูรธร และยึดเขาเป็นที่พึ่ง”
संजय उवाच
The verse uses a moral analogy: as beings instinctively seek Dharma when threatened by Death, warriors likewise seek a righteous or powerful refuge when overwhelmed by fear. It highlights how fear drives the search for protection, and frames ‘taking shelter’ as a universal response—ethically pointing to Dharma as the highest refuge.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the Kaurava forces, intimidated by Arjuna’s prowess, began to cluster behind Karṇa for protection—treating Karṇa as their shield against Arjuna’s onslaught.