महाद्विपानां सरलद्रुमोपमा: करा निकृत्ता: प्रपतन्त्यमी क्षुरै: । किरीटिना तेन पुन: ससादिन: शरैनिकृत्ता: कुलिशैरिवाद्रय:,अर्जुनके छुरनामक बाणोंसे कटे हुए ये बड़े-बड़े हाथियोंके शुण्डदण्ड देवदारुके समान गिर रहे हैं। फिर उन्हीं किरीटीके बाणोंसे छिन्न-भिन्न हो वज्रके मारे हुए पर्वतोंके समान वे हाथी सवारोंसहित धराशायी हो रहे हैं
mahādvipānāṁ saraladrumopamāḥ karā nikṛttāḥ prapatanty amī kṣuraiḥ | kirīṭinā tena punaḥ sasādinaḥ śarair nikṛttāḥ kuliśair ivādrayaḥ ||
งวงและท่อนแขนหน้าของช้างศึกมหึมาเหล่านี้ เปรียบดังต้นสนสูงตระหง่าน ถูกศรคมดุจมีดโกนตัดขาดแล้วร่วงลงสู่พื้นดิน ครั้นถูกศรของกิรีฏินซ้ำอีก ช้างเหล่านั้นก็ล้มคว่ำพร้อมผู้ขี่ แตกยับดุจภูผาถูกวัชระผ่า
विशोक उवाच
The verse underscores the overwhelming power of disciplined martial skill in war while simultaneously highlighting the grim consequences of battle—strength and duty (kṣatriya action) unfold amid unavoidable destruction.
A narrator describes Arjuna (Kirīṭin) cutting down the elephants’ trunk/forelimb-like members with razor-edged arrows; the elephants then collapse with their riders, compared to mountains shattered by a thunderbolt.