Shloka 3
प्रायात् ततः सत्वरमुग्रवेगो यतो भीमस्तद् बल॑ गन्तुमैच्छत् । ततो<परे नागरथाश्रपत्तिभि: प्रत्युद्ययुस्तं कुरव: समन्तात्,'सूत! तुम अपने वाहनोंद्वारा वेगपूर्वक आगे बढ़ो। जिससे इन धुृतराष्ट्रपुत्रोंको मैं यमलोक भेज सकूँ।” भीमसेनके इस प्रकार आदेश देनेपर सारथि तुरंत ही भयंकर वेगसे युक्त हो आपके पुत्रोंकी सेनाकी ओर, जिधर भीमसेन जाना चाहते थे, चल दिया। तब अन्यान्य कौरवोंने हाथी, घोड़े, रथ और पैदलोंकी विशाल सेना साथ ले सब ओरसे उनपर आक्रमण किया
sañjaya uvāca |
prāyāt tataḥ satvaram ugravego yato bhīmas tad balaṃ gantum aicchat |
tato 'pare nāga-rathāśva-pattibhiḥ pratyudyayus taṃ kuravaḥ samantāt ||
สัญชัยกล่าวว่า—แล้วสารถีก็ขับรถศึกพุ่งไปโดยฉับพลันด้วยความเร็วอันน่ากลัว มุ่งสู่กองทัพที่ภีมประสงค์จะเข้าถึง ครั้นแล้วเหล่ากุรุอื่น ๆ ก็นำช้าง รถศึก ม้า และทหารราบ ออกกรูกันจากทุกทิศเพื่อโต้กลับและสกัดเขา
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the tension between personal wrath and battlefield duty: Bhīma’s lethal resolve meets the Kurus’ organized counteraction. Ethically, it reflects how kṣatriya-dharma can intensify conflict—valor and duty operate alongside vengeance, and collective responsibility shapes the course of violence.
At Bhīma’s urging, his charioteer drives rapidly toward the section of the enemy host Bhīma wants to strike. Seeing this, the other Kauravas mobilize a combined-arms response—elephants, chariots, cavalry, and infantry—attacking him from all directions.