Shloka 25
दुःशासनवधः (Duḥśāsana-vadha) — Bhīma’s vow-fulfillment in combat
सायकैर्विविधैस्तीक्ष्णै: कडकपत्रै: शिलाशितै: । भल्लैरनेकैर्विविधै: शक््त्यृष्टिमुसलिरपि
sāyakair vividhaīs tīkṣṇaiḥ kaḍakapatraiḥ śilāśitaiḥ | bhallair anekair vividhaiḥ śaktyṛṣṭimuṣalair api, bharataśreṣṭha! dharmātmā yudhiṣṭhiraḥ śilāpara-tejaḥ kruddha-doṣa-pūrṇa-dṛṣṭyā yatra yatrāvalokayat, tatra tatra tava sainyāni chinna-bhinnāni vikirṇāni babhūvuḥ ||
โอผู้ประเสริฐแห่งวงศ์ภารตะ! ยุธิษฐิระผู้ทรงธรรมโจมตีด้วยศรคมหลากชนิด—ทั้งศรมีปีกแข็งและศรที่ลับคมดุจหิน—ด้วยภัลละนานาประการนับไม่ถ้วน อีกทั้งด้วยศักติ หอกยาว (ฤษฏิ) และกระบอง (มุสละ) ด้วย
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a moral tension central to the Mahābhārata: even a 'dharmātmā' (righteous person) can be overtaken by anger in war, and that inner blemish (krodha-doṣa) amplifies destruction. It implicitly warns that righteous ends do not erase the ethical danger of rage.
Sanjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Yudhiṣṭhira is fiercely attacking with multiple weapon-types—arrows, bhallas, javelins, spears, and clubs—and that wherever he turns his anger-charged gaze, the Kaurava troops are cut down and scattered.