कर्णस्य सेनापत्याभिषेकः | Karṇa’s Consecration as Commander-in-Chief
सेनाबिन्दु: कुरुश्रेष्ठ कृत्वा कदनमाहवे,कुरुश्रेष्ठ! सेनाविन्दु भी युद्धमें शत्रुओंका संहार करके कालके गालमें चला गया। शिशुपालका पुत्र राजा सुकेतु भी युद्धमें शत्रुसैनिकोंका वध करके स्वयं भी द्रोणाचार्यके हाथसे मारा गया
sañjaya uvāca |
senābinduḥ kuruśreṣṭha kṛtvā kadanam āhave |
kuruśreṣṭha senābinduḥ sa yuddhe śatrūṇāṃ saṃhāraṃ kṛtvā kālasya gāleṃ gataḥ |
śiśupālasya putro rājā suketuḥ api yuddhe śatru-sainikān vadhitvā svayam api droṇācāryasya hastena māritaḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า “ข้าแต่กุรุผู้ประเสริฐ เสนาบินทุได้ก่อการสังหารใหญ่ในศึก แล้วก็เข้าสู่ขากรรไกรแห่งกาลเวลา และพระเจ้าสุเกตุ โอรสแห่งศิศุปาล ครั้นฆ่าทหารฝ่ายศัตรูในสนามรบแล้ว ก็ถูกท่านโทรณาจารย์สังหารด้วยมือของท่านเอง”
संजय उवाच
Even heroic success in war is bounded by Kāla (Time/Death): warriors may inflict great destruction, yet they too are inevitably consumed. The verse frames battlefield glory within the ethical and existential reality of impermanence and consequence.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the warrior Senābindu, after causing heavy slaughter, has died, and that King Suketu (son of Śiśupāla), after killing enemy soldiers, was slain by Droṇācārya.