Shloka 1
कर्णपर्व — अध्याय ५७
Arjuna’s targeted advance; Śalya–Karṇa dialogue; interception attempts
/ ऑपन-माज बछ। अकाल अष्टपञज्चाशत्तमो< ध्याय: अर्जुनका श्रीकृष्णसे युधिष्ठिरके पास चलनेका आग्रह तथा श्रीकृष्णका उन्हें युद्ध भूल दिखाते और वहाँका समाचार हुए रथको आगे बढ़ाना संजय उवाच एवमेष महानासीत् संग्राम: पृथिवीक्षिताम् । क्रुद्धेडर्जुने तथा कर्णे भीमसेने च पाण्डवे,संजय कहते हैं--राजन्! इस प्रकार अर्जुन, कर्ण एवं पाण्डुपुत्र भीमसेनके कुपित होनेपर राजाओंका वह संग्राम उत्तरोत्तर बढ़ने लगा
sañjaya uvāca | evam eṣa mahān āsīt saṅgrāmaḥ pṛthivīkṣitām | kruddhe 'rjune tathā karṇe bhīmasene ca pāṇḍave ||
สัญชัยกล่าวว่า “ข้าแต่พระราชา ด้วยประการฉะนี้ มหาสงครามของบรรดากษัตริย์แห่งปฐพีก็ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น เมื่ออรชุนและกรรณกริ้วเกรี้ยว ทั้งภีมเสนผู้เป็นปาณฑพก็โกรธา ความเดือดดาลนั้นยิ่งเร่งเร้าให้ศึกปะทุขึ้น”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (krodha) among leading warriors becomes a catalyst that magnifies violence. Ethically, it points to the danger of wrath overriding restraint and discernment, causing war to intensify beyond measure.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that the battle among the earth’s kings is growing fiercer because Arjuna, Karṇa, and Bhīma are all inflamed with anger, driving the fighting to escalate.