Shloka 111
अर्जुनस्य शीघ्रप्रयाणं भीम-शकुनियुद्धं च
Arjuna’s Rapid Advance and the Bhīma–Śakuni Encounter
तस्यास्यतोअर्धचन्द्रा भ्यां बाहू परिघसंनिभौ । पूर्णचन्द्रा भवक्त्रं च क्षुरेणाभ्यहरच्छिर:,उस समय अर्जुनने बाण-वर्षा करनेवाले उस वीरकी परिघके समान मोटी और सुदृढ़ भुजाओंको दो अर्धचन्द्राकार बाणोंसे काट डाला और एक छुरेके द्वारा पूर्ण चन्द्रमाके समान मनोहर मुखवाले उसके मस्तकको भी धड़से अलग कर दिया
tasyāsyato 'rdhacandrābhyāṃ bāhū parighasaṃnibhau | pūrṇacandrābhavaktraṃ ca kṣureṇābhyaharac chiraḥ ||
เมื่อยอดนักรบนั้นระดมศรเป็นห่าฝน อรชุนก็ใช้ศรหัวเสี้ยวจันทร์สองดอกตัดแขนทั้งสองข้างซึ่งหนาแน่นแข็งแรงดุจคทาเหล็ก แล้วใช้ศรคมดุจมีดโกนตัดศีรษะของเขา—ผู้มีพักตร์งามดุจจันทร์เพ็ญ—ให้ขาดจากลำตัว
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh reality of kṣatriya-duty in war: even a valorous and beautiful opponent can be decisively slain when the demands of battle and pledged duty prevail. It invites reflection on how skill and resolve operate within the moral framework of battlefield dharma.
Sañjaya describes Arjuna countering an enemy who is actively firing arrows. Arjuna first cuts off the opponent’s two club-like arms with two crescent-headed arrows, then uses a razor-edged arrow to sever the opponent’s head from the body.