Shloka 50
युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
अभिद्रुत्य तु राधेय: पाण्डुपुत्रं युधिष्ठिरम्
abhidrutya tu rādheyaḥ pāṇḍuputraṃ yudhiṣṭhiram | śubhalakṣaṇasampannena gaurahastena tasya skandhaṃ spṛṣṭvā balād grahītuṃ cikīrṣur iva, ātmānaṃ pavitrayitum iva | tasminn eva kāle kuntīdevyai dattavacanaṃ tasya smṛtim ājagāma ||
สัญชัยกล่าวว่า—กรรณะ บุตรแห่งราธา พุ่งไล่ตามยุธิษฐิระ โอรสแห่งปาณฑุ ด้วยมือขาวผ่องซึ่งมีลักษณะมงคล—วัชระ ฉัตร ตะขอช้าง ปลา ธง เต่า ดอกบัว และอื่นๆ—เขาแตะที่บ่าของยุธิษฐิระ และเหมือนจะฉวยจับด้วยกำลัง ราวกับจะชำระตนให้บริสุทธิ์ด้วยการสัมผัสนั้น; แต่ในขณะเดียวกัน กรรณะก็นึกถึงคำมั่นที่ตนให้ไว้แก่พระนางกุนตี
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid the fury of battle, moral restraint can arise from a prior vow: Karṇa’s remembered promise to Kuntī checks an impulse toward a decisive but ethically constrained act, showing how personal commitments and dharma can limit violence.
Karṇa closes in on Yudhiṣṭhira and physically touches his shoulder, appearing ready to seize him; at that critical instant he recalls the word he had given to Kuntī, which alters or restrains his immediate course of action.