Karna Reproves Shalya; Brahmin Reports on Bāhlīkas; Shalya’s Universalizing Rebuttal (कर्ण–शल्य संवादः)
तस्य मे सारथि: शल्यो भवत्वसुकर: परै: । नाराचान् गार्ध्रपत्रांक्ष शकटानि वहन्तु मे,शत्रुओंसे सुगमतापूर्वक जीते न जा सकनेवाले राजा शल्य मेरे सारथि हो जायेँ और बहुत-से छकड़े मेरे पास गीधकी पाँखोंसे युक्त नाराच पहुँचाते रहें
tasya me sārathiḥ śalyo bhavatv asukaraḥ paraiḥ | nārācān gārdhrapatrākṣa śakaṭāni vahantu me ||
กรรณะกล่าวว่า “ให้ศัลยะเป็นสารถีของข้า—ผู้ซึ่งศัตรูมิอาจปราบได้โดยง่าย และให้เกวียนจำนวนมากคอยขนลูกศรนาราจะที่ประดับขนแร้งมาส่งแก่ข้า เพื่อข้าจะโหมศึกใส่ศัตรูโดยไม่ติดขัด”
कर्ण उवाच
Even in a dharmic war, success depends not only on personal valor but also on right support—skilled allies, disciplined logistics, and clear command. The verse also hints at the ethical tension of relying on external power while driven by rivalry and ambition.
Karna, preparing for decisive combat, demands that King Shalya serve as his charioteer and that carts continuously supply him with powerful nārāca arrows. It is a strategic request meant to secure both expert chariot-handling and uninterrupted ammunition in the heat of battle.