Shloka 40
अध्याय २९: कर्णस्य शल्यं प्रति शापस्मरणं च युद्धनिश्चयः | Chapter 29: Karṇa recalls curses to Śalya and declares resolve for battle
कौरवेष्वपयातेषु तदा राजन् दिनक्षये । जयं सुमनस: प्राप्य पार्था: स्वशिबिरं ययु:,राजन! दिनके अन्तमें कौरवोंके हट जानेपर पाण्डव भी विजय पाकर प्रसन्नचित्त हो भाँति-भाँतिके बाजोंकी आवाज, सिंहनाद और गर्जनाके द्वारा शत्रुओंका उपहास और श्रीकृष्ण तथा अर्जुनकी स्तुति करते हुए अपने शिविरको लौट गये
kauraveṣv apayāteṣu tadā rājan dinakṣaye | jayaṁ sumanasaḥ prāpya pārthāḥ svaśibiraṁ yayuḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า—ข้าแต่พระราชา ครั้นยามอาทิตย์คล้อยต่ำและฝ่ายเการวะถอยทัพแล้ว บุตรแห่งปฤถาก็ได้ชัยชนะ มีใจยินดี และกลับสู่ค่ายของตน. ด้วยเสียงดุริยางค์นานา เสียงคำรามดุจสิงห์ และเสียงโห่กึกก้อง พวกเขาเย้ยหยันศัตรูและสรรเสริญพระกฤษณะกับอรชุน พลางปลื้มปีติในความสำเร็จแห่งวันนั้น.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how victory in war quickly turns into public celebration and derision of the defeated; ethically, it points to the volatile emotions of the battlefield—exultation, pride, and mockery—contrasted with the ideal of restraint (dama) that dharma literature often commends.
At the close of the day’s fighting, the Kaurava forces withdraw. The Pāṇḍavas, encouraged by their success, return to their camp celebrating with loud martial sounds, ridiculing the enemy, and praising Kṛṣṇa and Arjuna.