Shloka 3
Chapter 12: Arjuna’s suppression of the Saṃśaptakas and duel with Aśvatthāmā
Drauṇi
तत्पश्चात् भयंकर पराक्रमी रथी, हाथीसवार, घुड़सवार और पैदल सैनिक शरीर, प्राण और पापोंका विनाश करनेवाले घोर प्रहार बड़े जोर-जोरसे करने लगे ।।
sañjaya uvāca | tatpaścāt bhayaṅkara-parākramī rathī hastisvāra aśvasvāra ca padātayaḥ śarīra-prāṇa-pāpānāṃ vināśakān ghorān prahārān balavad balavad abhyahanan | pūrṇacandrārka-padmanāṃ kāntibhir gandhataḥ samaiḥ uttamājñaiḥ siṃhānāṃ nṛsiṃhās tastaruḥ mahīm | karṇo 'pi rājan samare vyahanat pāṇḍavīṃ camūm | nārācair arka-raśmi-prabhaiḥ karmāra-parimārjitaiḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า—ครั้นแล้ว เหล่านักรบผู้มีเดชานุภาพน่าสะพรึง ทั้งนักรบรถศึก ผู้ขี่ช้าง ผู้ขี่ม้า และทหารราบ ต่างเริ่มประหารด้วยคมอาวุธอย่างดุดันด้วยแรงอันมหาศาล ประหนึ่งมุ่งทำลายกาย ชีวิต และมลทินบาปที่ติดตามมนุษย์ในสงครามให้สิ้นไป รัศมีของพวกเขาดุจจันทร์เพ็ญ ดุจสุริยัน และดุจดอกบัว; ประหนึ่งราชสีห์ในหมู่มนุษย์ พวกเขาโถมเข้ากวนแผ่นดินให้สะเทือน โอ้พระราชา ในศึกนั้นกรรณะก็เข้าฟาดฟันกองทัพปาณฑพด้วยห่าลูกศรนาราจ; ศรที่ช่างเหล็กขัดเงานั้นส่องประกายดุจลำแสงอาทิตย์ ทำให้ทุ่งรบกลายเป็นภาพแห่งการสังหารอันไม่หยุดยั้ง
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the grim moral atmosphere of war: martial brilliance and technical excellence (polished, radiant weapons; heroic comparisons) coexist with destruction of life and the burden of pāpa. It implicitly warns that even celebrated prowess operates within a field of ethical consequence.
Sañjaya describes the battle intensifying: multiple arms of the army strike fiercely, and Karṇa in particular begins cutting down the Pāṇḍava forces with brilliantly polished nārāca arrows, likened to sunbeams.