Shloka 49
Adhyāya 10: Śrutakarmā’s Engagements; Prativindhya–Citra Duel; Drauṇi Advances toward Bhīma
राजेन्द्र! इस प्रकार अभिषेक-कार्य सम्पन्न हो जानेपर शत्रुवीरोंका संहार करनेवाले राधापुत्र कर्णने स्वर्णमुद्राएँ, गौएँ तथा धन देकर श्रेष्ठ ब्राह्मणोंसे स्वस्तिवाचन कराया ।।
sa vyarocata rādheyaḥ sūta-māgadha-vandibhiḥ | stūyamāno yathā bhānur udaye brahmavādibhiḥ || tataḥ puṇyāha-ghoṣeṇa vāditra-ninadena ca | jaya-śabdena śūrāṇāṃ tumulaḥ sarvato 'bhavat || jayet yūcur nṛpāḥ sarve rādheyaṃ tatra saṅgatāḥ || jaya pārthān sa-govindān sānugāṃs tān mahāmṛdhe | iti taṃ vandinaḥ prāhur dvijāś ca puruṣarṣabham ||
สัญชัยกล่าวว่า—ข้าแต่ราชา ครั้นพิธีอภิเษกสำเร็จแล้ว ราธेयะ ผู้พิฆาตวีรชนฝ่ายศัตรู ได้ถวายเหรียญทอง โค และทรัพย์สิน แล้วให้พราหมณ์ผู้ประเสริฐกล่าวสวัสติวาจนะ (ถ้อยคำมงคล) ในกาลนั้น ราธेयะรุ่งเรืองนัก เมื่อถูกสรรเสริญโดยสุตะ มาคธะ และวันทิน ประหนึ่งดวงอาทิตย์ยามอรุณที่ได้รับการสดุดีด้วยถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์จากพราหมณ์ผู้รู้พระเวท ต่อจากนั้น เสียงประกาศ “ปุณยาหะ” เสียงกังวานของดุริยางค์ และเสียงโห่ร้องชัยของเหล่าวีรบุรุษ ประสานกันเป็นความอึกทึกกึกก้องไปทั่วทุกทิศ บรรดากษัตริย์ที่ชุมนุมอยู่ ณ ที่นั้นต่างร้องว่า “ชัยแก่ราธेयะ!” แล้วเหล่าผู้สรรเสริญและพราหมณ์ได้อวยพรกรรณะ ผู้เป็นยอดแห่งบุรุษ ว่า “จงมีชัยเหนือเหล่าปารถะ พร้อมทั้งโควินทะและผู้ติดตาม ในมหาสงครามนี้เถิด!”
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how ritual auspiciousness and collective praise can legitimize and accelerate violent political aims. It invites ethical reflection on the misuse of sacred speech and social authority: blessings and ‘victory’ cries may sanctify a cause publicly, yet dharma remains morally contested when the goal is the destruction of kin and allies.
After Karna’s consecration/installation, bards and Brahmins praise him; instruments sound and the crowd raises victory cries. The assembled kings acclaim Karna, and the bards and Brahmins pronounce a blessing that he defeat the Pāṇḍavas along with Kṛṣṇa and their followers in the coming great battle.