Mahabharata 7.204.91 — Drona Parva, Adhyaya 204, Shloka 91
उवाच भगवान् ब्रह्मा शक्रादींश्व॒ सुरोत्तमान् । चराचरस्य जगत: प्रभु: स भगवान् हर:
uvāca bhagavān brahmā śakrādīṃś ca surottamān | carācarasya jagataḥ prabhuḥ sa bhagavān haraḥ |
แล้วภควานพระพรหมตรัสแก่พระอินทร์และเหล่าเทพผู้ประเสริฐว่า “ภควานหระ (ศังกร) นั่นแลเป็นเจ้าเหนือสรรพโลก ทั้งที่เคลื่อนไหวและไม่เคลื่อนไหว ไม่มีอำนาจใดสูงยิ่งกว่ามหาเทพ เด็กผู้มีรัศมีหาประมาณมิได้ที่พวกท่านได้เห็นพร้อมพระปารวตี แท้จริงคือพระศังกรเอง ผู้ทรงแปลงเป็นกุมารเพื่อให้พระปารวตีทรงยินดี เพราะฉะนั้น จงมาเถิด—เราทั้งปวงจงไปพึ่งพระองค์”
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes śaraṇāgati (taking refuge) in the highest divine authority: even the gods are instructed to recognize Śiva (Hara/Śaṅkara) as the Lord of all creation and to approach him with humility and surrender.
Brahmā explains to Indra and the other gods that the extraordinarily radiant child they saw with Pārvatī was actually Śiva in disguise, who assumed a child’s form to please her, and he urges the gods to go together and seek Śiva’s protection.
Ask anything about this verse
Curious about the meaning, context, or a word? Ask, and continue the conversation in the Vedapath app.
A free Google sign-in keeps your chat saved across web and the app.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.