Shloka 363
नारायणास्त्र-शमनं द्रौणि-प्रहारश्च
Pacification of the Nārāyaṇāstra and Drauni’s Renewed Assault
अन्योन्यमभितो राजन् क्रूरमायोधनं बभौ । प्रजापालक नरेश! चारों ओर एक-दूसरेपर आक्रमण करनेवाले घुड़सवारों और हाथीसवारोंके संघर्षसे वह रणभूमि अत्यन्त दारुण प्रतीत होने लगी
sañjaya uvāca | anyonyam abhito rājan krūram āyodhanaṃ babhau |
สัญชัยกล่าวว่า “ข้าแต่พระราชา ทุกทิศทางการศึกแลดูโหดร้ายไร้ปรานี เมื่อเหล่านักรบเข้าประจัญกันด้วยการโจมตีตอบโต้กันไม่หยุดยั้ง ข้าแต่กษัตริย์ผู้พิทักษ์ไพร่ฟ้า การปะทะของทหารม้าและทหารช้างทำให้สมรภูมินั้นน่าสยดสยองยิ่งนัก”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical tragedy of war: when mutual aggression takes hold, the battlefield becomes 'krūra' (pitiless), and the kingly duty of protecting subjects is eclipsed by uncontrolled violence—hinting that dharma is hardest to preserve amid collective fury.
Sañjaya reports to the king that the fighting has intensified on all sides, with combatants attacking one another in close, mutual engagement, making the battlefield appear extremely fierce and dreadful.