Shloka 22
द्रोणपर्व — पञ्चदशोऽध्यायः (Droṇa Parva, Chapter 15): युधिष्ठिर-रक्षा तथा अर्जुनस्य शरवृष्टिः
नखैरिव महाव्याप्रौ दनतैरिव महागजौ । तौ विचेरतुरासाद्य गदाग्रया भ्यां परस्परम्
nakhair iva mahāvyāghrau dantair iva mahāgajau | tau viceratur āsādya gadāgrābhyāṃ parasparam ||
ดุจเสือใหญ่สองตัวตะปบด้วยเล็บ หรือช้างมหึมาสองเชือกแทงด้วยงา ภีมเสนและศัลยะเข้าประชิดกันแล้วเคลื่อนวนในสนามรบ ต่างฝ่ายต่างฟาดด้วยส่วนปลายของกระบองใส่กัน
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the raw, impersonal force of battlefield duty: in the kṣatriya sphere, conflict can reduce to sheer power and endurance, vividly conveyed through animal similes that highlight how violence escalates when opponents are evenly matched.
Sañjaya describes Bhīmasena and Śalya closing distance and striking one another with the front ends of their maces, moving about in mutual attack, compared to tigers clawing and elephants goring.