Shloka 41
(सात्वतस्य च भल््लेन निष्पिष्टैस्तैस्तथाद्रिभि: । न्यपतन् निहता म्लेच्छास्तत्र तत्र गतासव: ।।
saṃjaya uvāca |
sātvatasyaca bhallena niṣpiṣṭaistaiḥ tathādribhiḥ |
nyapatan nihatā mlecchāstatra tatra gatāsavaḥ ||
te hanyamānāḥ samare sātvatena mahātmanā |
abhrāśmavṛṣṭiṃ mahāghorāṃ pātayanti sma sātvatam ||
pāṣāṇayodhinaḥ śūrān yatamānānavasthitān |
nyavadhīd bahusāhasrāṃstadadbhutamivābhavat ||
สัญชัยกล่าวว่า เมื่อถูกศรคมของสาตวตะ (สาตยกี) กระหน่ำ และถูกศิลาที่แตกยับเพราะศรนั้นเองบดขยี้ เหล่านักรบมเลจฉะก็ล้มตาย ไร้ลมหายใจ กระจัดกระจายอยู่ทั่วสนามรบ แต่ครั้นมหาตมะสาตวตะสังหารพวกเขาในสมรภูมิ พวกมเลจฉะกลับยังโปรยพายุศิลาอันน่าสยดสยองใส่เขา ราวกับฝนหินจากเมฆครึ้ม บรรดาวีรชนผู้รบด้วยก้อนหิน ยืนหยัดมุ่งชัยชนะ มีนับหลายพัน ล้วนถูกสาตยกีสังหารสิ้น ภาพนั้นประหนึ่งอัศจรรย์
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights steadfastness and martial resolve amid extreme danger: even when attacked by a terrifying barrage, the warrior remains firm in duty. It also underscores the epic’s moral tension—extraordinary prowess in war is narrated with wonder, while the human cost (bodies strewn across the field) is kept plainly in view.
Sañjaya describes Sātyaki (called the Sātvata) striking down Mleccha troops. His arrows shatter rocks into fragments that crush them; as they are being slain, they retaliate by hurling a dreadful rain of stones. Despite their great numbers, Sātyaki kills them all, an event portrayed as astonishing.