Shloka 96
Adhyāya 104 — Śikhaṇḍin-puraskāraḥ (Śikhaṇḍin as Vanguard) and Bhīṣma’s Counter-Advance
आर्ष्यशज्धि महेष्वासं पितुरत्यन्तवैरिणम् । इसी प्रकार वीर अभिमन्युने भी बारंबार सिंहनाद करते हुए अपने पितृव्य भीमसेनके अत्यन्त वैरी महाधनुर्धर अलम्बुषपर वेगसे आक्रमण किया
ārṣyaśṛṅgiṁ maheṣvāsaṁ pitur atyantavairiṇam | tathā vīro ’bhimanyur api punaḥ punaḥ siṁhanādaṁ kurvan pitr̥vya-bhīmasenasya atyantavairiṇaṁ mahādhanurdharaṁ alambuṣaṁ paravegena abhyakrāmat |
สัญชัยกล่าวว่า—อภิมันยุก็เช่นกัน เปล่งสิงหนาทซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วพุ่งเข้าจู่โจมอลัมพุษะด้วยมหาเวค อลัมพุษะผู้เป็นมหาธนูรธรนั้น เป็นศัตรูอาฆาตยิ่งของบิดาเขา และเป็นปฏิปักษ์ร้ายแรงของภีมเสนผู้เป็นอาเช่นกัน
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how, in war, personal and familial enmities can sharpen conflict; yet warriors like Abhimanyu act with resolute courage, embodying the battlefield ideal of steadfastness in one’s chosen duty, even amid morally fraught motivations such as vengeance.
Sañjaya describes Abhimanyu repeatedly giving a lion-like battle-cry and then swiftly charging to attack Alambuṣa, a renowned archer portrayed as a fierce enemy connected by hostility to Abhimanyu’s father and to Bhīma.