Shloka 16
भीष्मवधोपाय-प्रश्नः (Inquiry into the means to overcome Bhīṣma) | Chapter 103
मोहयित्वा कृपं द्रोणं द्रौणिं च सबूहदूबलम् | सैन्धवं च महेष्वासो व्यचरल्लघु सुष्ठ च,महाधनुर्धर अभिमन्यु कृपाचार्य, द्रोणाचार्य, अश्वत्थामा, बृहदबल और सिन्धुराज जयद्रथ--सबको मोहित करके सुन्दर और शीघ्र गतिसे सब ओर विचरता रहा
mohayitvā kṛpaṃ droṇaṃ drauṇiṃ ca sabṛhadbalam | saindhavaṃ ca maheṣvāso vyacaral laghu suṣṭhu ca ||
สัญชัยกล่าวว่า “เมื่อทำให้กฤปะ โทฺรณะ โอรสของโทฺรณะคืออัศวัตถามา พฤหัทพล และพระราชาแห่งสินธุคือชัยทรถ สับสนหลงทิศแล้ว ยอดนักธนูผู้นั้นก็เคลื่อนไหวไปทั่วทุกด้านอย่างรวดเร็วและงดงาม”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how exceptional skill and presence of mind can momentarily overturn even formidable opposition; ethically, it also points to the tension in war where brilliance and duty operate within a destructive arena, testing the boundaries of righteous conduct (dharma) and strategic necessity.
Sañjaya describes Abhimanyu’s battlefield movement: he confounds senior Kaurava-side warriors—Kṛpa, Droṇa, Aśvatthāmā, Bṛhadbala, and Jayadratha—and then ranges swiftly in multiple directions, indicating dominance and agility in the ongoing combat.