Shloka 10
Adhyāya 62: Marutta’s Treasure and the Pāṇḍavas’ Auspicious Departure (मरुत्तस्य धनप्राप्त्युपक्रमः)
आजगाम ततो व्यासो ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा । समागम्याब्रवीद् धीमान् पृथां पृुथुललोचनाम्
ājagāma tato vyāso jñātvā divyena cakṣuṣā | samāgamyābravīd dhīmān pṛthāṃ pṛthulalocanām |
แล้วฤๅษีวยาสะผู้ทรงปัญญาและเดชานุภาพก็เสด็จมาที่นั่น ครั้นทราบเหตุด้วยทิพยจักษุ ท่านเข้าไปหา ปฤถา (กุนตี) ผู้มีนัยน์ตากว้าง และได้พบอุตตราด้วย จึงกล่าวเพื่อปลอบและชี้ทางว่า “อุตตราผู้มีเกียรติ จงละความโศกนี้เสีย บุตรของเจ้าจักมีรัศมีเดชยิ่งใหญ่”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Grief should be tempered by dharmic understanding and trust in a larger moral order: Vyāsa, seeing with divine insight, redirects sorrow into steadiness by affirming the future good (the child’s destined greatness) and restoring hope and responsibility.
After perceiving events through divine sight, Vyāsa comes to Kuntī and Uttarā and speaks words of reassurance, urging Uttarā to abandon grief and declaring that her son will be greatly radiant—foreshadowing the continuation of the Kuru line through Parīkṣit.