Shloka 25
उत्तङ्कोपाख्यानम् — Maṇi-Kuṇḍala Retrieval and Entry into Nāgaloka
Chapter 57
स्यन्देते हि दिवा रुकम॑ रात्रौ च द्विजसत्तम | नक्त नक्षत्रताराणां प्रभामाक्षिप्य वर्तत:,द्विजश्रेष्ठ! ये दोनों कुण्डल रात-दिन सोना टपकाते रहते हैं। इतना ही नहीं, रातमें ये नक्षत्रों और तारोंकी प्रभाको भी छीन लेते हैं
syandete hi divā rukmaṁ rātrau ca dvijasattama | naktaṁ nakṣatratārāṇāṁ prabhām ākṣipya vartataḥ ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “โอ ผู้ประเสริฐในหมู่ทวิชะ ต่างหูทั้งสองนี้หยดทองอยู่ทั้งกลางวันและกลางคืน. ยิ่งกว่านั้น ในยามราตรีมันประหนึ่งดึงเอารัศมีของหมู่ดาวและกลุ่มดาวมาสู่ตนเอง จนส่องประกายเหนือสิ่งอื่นใด.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary, radiant objects can symbolize superhuman or divinely sanctioned power. Ethically, it frames splendor not as mere luxury but as a narrative sign of exceptional status and auspicious potency, inviting discernment about the source and purpose of such brilliance.
Vaiśaṃpāyana describes a pair of earrings whose brilliance is so intense that they appear to drip gold continuously and, at night, to outshine and ‘steal’ the radiance of the stars—an image used to convey marvel and overwhelming luminosity.