Shloka 15
Uttaṅka’s Petition for Madayantī’s Divine Earrings (Maṇikuṇḍala) — Agreement, Proof, and Vigilance
उत्तडुक उवाच भवद्गतेन मनसा भवत्प्रियचिकीर्षया । भवद्धक्तिगतेनेह भवद्धावानुगेन च,उत्तंकने कहा--गुरुदेव! मेरा मन सदा आपमें लगा रहा। आपहीका प्रिय करनेकी इच्छासे मैं निरन्तर आपकी सेवामें संलग्न रहा, मेरा सम्पूर्ण अनुराग आपटहीमें रहा है और आपहीकी भक्तिमें तत्पर रहकर मैंने न तो लौकिक सुखको जाना और न मुझे आये हुए इस बुढ़ापाका ही पता चला। मुझे यहाँ रहते हुए सौ वर्ष बीत गये तो भी आपने मुझे घर जानेकी आज्ञा नहीं दी
uttaḍuka uvāca: bhavad-gatena manasā bhavat-priya-cikīrṣayā | bhavad-bhakti-gateneha bhavad-dhāvānugena ca ||
อุตตฑุกะกล่าวว่า “ข้าแต่คุรุเทวะ! จิตของข้าพเจ้าตรึงอยู่ที่ท่านเสมอ ด้วยความมุ่งหมายจะกระทำสิ่งที่เป็นที่พอพระทัย ข้าพเจ้าจึงรับใช้ท่านไม่ขาดสาย มีความผูกพันมั่นคงติดตามท่านอยู่ตลอด เมื่อจมอยู่ในภักติแด่ท่าน ข้าพเจ้าไม่แสวงหาสุขทางโลก และยังมิได้รู้สึกเลยว่าความชรามาถึง แม้ข้าพเจ้าอยู่ที่นี่ครบหนึ่งร้อยปีแล้ว ท่านก็ยังมิได้ประทานอนุญาตให้ข้าพเจ้ากลับเรือน”
उत्तडुक उवाच
Educational Q&A
Single-pointed devotion expressed as sustained service: the speaker claims that dedication to the revered person (guru/elder) can eclipse worldly pleasures and even the awareness of time and aging, but also implies an ethical need for proper closure—permission to return home after fulfilling service.
Uttaḍuka addresses his superior, explaining that he has spent a very long time (said to be a hundred years) serving with unwavering devotion and without seeking worldly comforts, and he laments that he has not yet been granted leave to go back home.