Shloka 163
Kṛṣṇa’s Departure, Auspicious Omens, and the Opening of the Uttaṅka Dialogue (कृष्णप्रयाण-निमित्त-उत्तङ्कसंवाद-प्रारम्भः)
एतत् सर्वमहं सम्यगाचरिष्ये जनार्दन । “सारा जगत् आपमें ही ओत-प्रोत है। एकमात्र आप ही मनुष्योंके अधीश्वर हैं। निष्पाप जनार्दन! आपने मुझपर कृपा करके जो यह उपदेश दिया है, उसका मैं यथावत् पालन करूँगा
etad sarvam ahaṃ samyag ācarīṣye janārdana | sāraṃ jagat tvayi eva ota-protaṃ | ekamātraḥ tvam eva manuṣyāṇām adhīśvaraḥ | niṣpāpa janārdana! tvayā mayi kṛpāṃ kṛtvā yo 'yaṃ upadeśaḥ dattaḥ, tasya ahaṃ yathāvat pālanaṃ kariṣyāmi ||
“ข้าแต่ชนารทนะ ข้าพเจ้าจักปฏิบัติสิ่งทั้งปวงนี้ให้ถูกต้องโดยครบถ้วน โลกทั้งสิ้นย่อมถักทออยู่ในพระองค์แต่ผู้เดียว พระองค์เท่านั้นเป็นจอมอธิศวรแห่งมนุษย์ทั้งหลาย โอ้ชนารทนะผู้ปราศจากมลทิน ด้วยพระกรุณาพระองค์ทรงประทานโอวาทแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจักน้อมประพฤติตามโดยเคร่งครัดดังที่ทรงสอน.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes reverent acceptance of divine instruction: recognizing Janārdana as the all-pervading sovereign and committing to practice the teaching precisely (yathāvat) and rightly (samyak).
A speaker addresses Janārdana (Kṛṣṇa) with devotion and humility, affirming that the world is interwoven in him and pledging faithful observance of the counsel received, framing the instruction as an act of compassion.