Shloka 33
Adhyāya 51: Kṛṣṇa’s Leave-Taking and Departure for Dvārakā (द्वारकागमनानुमति)
य एवममृतं नित्यमग्राहां शश्वदक्षरम् । वश्यात्मानमसंश्लटिष्टं यो वेद न मृतो भवेत्
ya evam amṛtaṁ nityam agrāhyaṁ śaśvad akṣaram | vaśyātmānam asaṁśliṣṭaṁ yo veda na mṛto bhavet ||
วายุกล่าวว่า—ผู้ใดรู้แจ้งอาตมันผู้มีสติสัมปชัญญะดังนี้ว่าเป็นอมตะ เป็นนิตย์ พ้นการหยั่งถึงของอินทรีย์ เป็นนิรันดร์และไม่เสื่อมสลาย เป็นผู้ชนะตนและไม่ยึดติด ผู้นั้นย่อมไม่ตกอยู่ในพันธนาการแห่งความตาย
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Realized knowledge of the Self as immortal, imperishable, beyond sensory grasp, combined with self-mastery and non-attachment, frees one from the bondage of death—i.e., from fear, clinging, and the cycle of mortal limitation.
Vāyudeva is speaking a doctrinal instruction: he defines the nature of the true Self and states the fruit of knowing it—freedom from death’s bondage—thereby guiding the listener toward inner discipline and detachment.