Shloka 6
Abhaya-Itihāsa: Karma, Indriyas, and the Non-sensory Brahman
Brāhmaṇī–Brāhmaṇa Saṃvāda
ग्राह्मं दृश्यं च सत्यं वा यदिदं कर्म विद्यते | एतदेव व्यवस्यन्ति कर्म कर्मेति कर्मिण:,'संसारमें जो ग्रहण करनेयोग्य दीक्षा और व्रत आदि हैं तथा इन आँखोंसे दिखायी देनेवाले जो स्थूल कर्म हैं, उन्हींको वस्तुतः कर्म माना जाता है। कर्मठ लोग ऐसे ही कर्मको कर्मके नामसे पुकारते हैं
grāhyaṃ dṛśyaṃ ca satyaṃ vā yad idaṃ karma vidyate | etad eva vyavasyanti karma karmeti karmiṇaḥ ||
ในโลกนี้ สิ่งใดก็ตามที่รู้กันว่าเป็นกรรมอัน “ควรรับไว้ปฏิบัติ” เช่น วินัย พิธีรับศิษย์ ปฏิญาณและวัตรต่าง ๆ และสิ่งใดก็ตามที่ “มองเห็นได้” คือการกระทำภายนอกอันเป็นรูปธรรม—ผู้คนโดยมากถือเอาเพียงเท่านั้นว่าเป็นกรรมแท้จริง ผู้ยึดมั่นในกรรมย่อมตัดสินว่าเท่านี้แลคือ ‘กรรม’ และเรียกมันว่า ‘กรรม’
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a common, action-centered understanding of karma: people often identify ‘real karma’ primarily with adoptable disciplines (vows, initiations, observances) and with outward, visible deeds, treating these as the definitive meaning of action.
Vāyu is speaking in a didactic context, clarifying how ‘doers’ (karmiṇaḥ) typically define karma—by emphasizing observable and formally undertaken practices—setting up a broader reflection on what truly counts as action and its significance.