Shloka 40
Arjuna’s request to Krishna and the opening of the Kāśyapa–Brāhmaṇa mokṣa discourse (Āśvamedhika-parva 16)
नाहं पुनरिहागन्ता लोकानालोकयाम्यहम् | आसिद्धेराप्रजासर्गादात्मनो5पि गता: शुभा:,अब मैं पुनः इस संसारमें नहीं आऊँगा। जबतक यह सृष्टि कायम रहेगी और जबतक मेरी मुक्ति नहीं हो जायगी, तबतक मैं अपनी और दूसरे प्राणियोंकी शुभगतिका अवलोकन करूँगा
nāhaṃ punar ihāgantā lokān ālokayāmy aham | ā-siddher ā-prajāsargād ātmano 'pi gatāḥ śubhāḥ ||
ข้าพเจ้าจะไม่กลับมาที่นี่อีก. จนกว่าการบรรลุจะสมบูรณ์ และตราบใดที่การกำเนิดแห่งสรรพชีวิตยังดำเนินอยู่ ข้าพเจ้าจะเพ่งดูโลกทั้งหลาย; และจะเฝ้าสังเกตคติอันเป็นมงคลที่ข้าพเจ้าและสรรพสัตว์อื่น ๆ ได้บรรลุด้วย
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes non-return to worldly existence after spiritual maturity: the Siddha speaks from the standpoint of detachment and liberation, indicating that true attainment ends rebirth and shifts one’s perspective to witnessing the moral-spiritual outcomes (śubhā gati) shaped by karma and dharma.
A Siddha declares his resolve and state: he will not re-enter worldly life again, and instead will remain a witness to the unfolding of the worlds and the destinies of beings for as long as creation continues, until his own final attainment is complete.