Shloka 4
कुन्ती–व्याससंवादः
Kuntī–Vyāsa Dialogue on Durvāsā’s Boon and Karṇa’s Birth
स विवृद्धस्तदा वद्िवने तस्मिन्नभूत् किल । तेन तद् वनमादीप्तमिति ते तापसाब्रुवन्
sa vivṛddhas tadā vahnir vane tasminn abhūt kila | tena tad vanaṃ ādīptam iti te tāpasābruvan |
เขาเล่าว่า ไฟนั้นเองได้ทวีแรงและลุกขึ้นในป่านั้น เหล่าฤๅษีผู้บำเพ็ญตบะที่นั่นบอกข้าว่า มันแผ่ลามไปทั่วพงไพร และเมื่อเพลิงติดขึ้นรอบด้าน ก็เผาผลาญป่าทั้งหมดจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse underscores impermanence and the swift, uncontrollable spread of consequences: once a destructive force is kindled and allowed to grow, it can consume an entire environment. Ethically, it cautions against negligence and highlights the reliability of testimony from disciplined witnesses (tāpasas).
Nārada reports what he learned from the forest ascetics: a fire intensified, spread throughout the forest, and burned it completely. The statement is framed as second-hand but trustworthy information conveyed by the tāpasas.