Shloka 2
अौर्ध्वदेहिक-श्राद्धे दानयज्ञविस्तारः | Expansion of the Aurdhvadehika Śrāddha and the Donation-Rite
तथा पौरजन: सर्व: शोचन्नास्ते जनाधिपम् । कुर्वाणाश्व कथास्तत्र ब्राह्मणा नृपतिं प्रति,इसी प्रकार समस्त पुरवासी मनुष्य भी राजा धृतराष्ट्रके लिये निरन्तर शोकमग्न रहते थे तथा ब्राह्मणलोग सदा उन वृद्ध नरेशके विषयमें वहाँ इस प्रकार चर्चा किया करते थे
tathā paurajanaḥ sarvaḥ śocann āste janādhipam | kurvāṇāś ca kathās tatra brāhmaṇā nṛpatiṃ prati ||
ในทำนองเดียวกัน ชาวเมืองทั้งปวงก็ยังคงเศร้าโศกถึงพระราชาผู้เป็นเจ้านายของตน; และ ณ ที่นั้นเหล่าพราหมณ์ก็มักสนทนากันอยู่เสมอเกี่ยวกับพระนฤปผู้ชราพระองค์นั้น
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights social and ethical responsibility toward a ruler in distress: collective grief and thoughtful discourse by elders (brāhmaṇas) reflect a community’s duty to remember, evaluate, and respond to the moral consequences surrounding kingship and its decline.
After the great events leading into the Āśramavāsika context, the citizens remain sorrowful for their king (Dhṛtarāṣṭra), while the brāhmaṇas in that place repeatedly discuss him—indicating widespread concern for the aged monarch’s situation.