Shloka 10
अौर्ध्वदेहिक-श्राद्धे दानयज्ञविस्तारः | Expansion of the Aurdhvadehika Śrāddha and the Donation-Rite
नैषां बभूव सम्प्रीतिस्तात् विचिन्तयतां तदा । न राज्ये न च नारीषु न वेदाध्ययनेषु च,जिनके पुत्र मारे गये थे, उन बूढ़े ताऊ महाराज धुृतराष्ट्रकी, महाभागा गान्धारीकी और परम बुद्धिमान् विदुरकी अधिक चिन्ता करनेके कारण उन्हें कभी चैन नहीं पड़ती थी। न तो राजकाजमें उनका मन लगता था न स्त्रियोंमें। वेदाध्ययनमें भी उनकी रुचि नहीं होती थी
Vaiśampāyana uvāca: naiṣāṃ babhūva samprītis tāta vicintayatāṃ tadā | na rājye na ca nārīṣu na vedādhyayaneṣu ca ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—โอ้ผู้เป็นที่รัก ในกาลนั้นเหล่าผู้อาวุโสซึ่งหมกมุ่นในความกังวล หาได้มีความยินดีไม่ จิตของเขามิได้เพลิดเพลินในราชสมบัติ มิได้เพลิดเพลินในสตรีและความสำราญ และแม้แต่ในการศึกษาพระเวทก็หาได้มีความพอใจไม่
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Overwhelming grief and moral shock after catastrophic violence can drain the taste for power, pleasure, and even routine religious learning; the verse points toward vairāgya (dispassion) as a psychological and ethical turning-point that prepares the elders for withdrawal from worldly life.
In the Ashramavāsika context, the elders are described as brooding and restless, unable to find satisfaction in royal affairs, sensual enjoyments, or even Vedic study—signaling their growing detachment and the movement toward forest-dwelling/retirement that characterizes this parva.