Shloka 12
Vidura’s Message to Dhṛtarāṣṭra: Authorization for Dāna and Public Welfare (विदुरवाक्यम्—दानानुज्ञा)
अस्मिन्नरण्ये नूपते मान्धातुरपि चात्मज: । पुरुकुत्सो नृपः सिद्धि महतीं समवाप्तवान्,नरेश्वर! मान्धाताके पुत्र पुरुकुत्सने भी, सरिताओंमें श्रेष्ठ नर्मदा जिनकी पत्नी हुई थी, इसी वनमें तपस्या करके बहुत बड़ी सिद्धि प्राप्त की थी। यहीं तपस्या करके वे नरेश स्वर्गलोकमें गये थे
asminn araṇye nūpate māndhātur api cātmajaḥ | purukutsaḥ nṛpaḥ siddhiṃ mahatīṃ samavāptavān, nareśvara |
นารทกล่าวว่า “ข้าแต่องค์ราชาแห่งมนุษย์ ในป่าแห่งนี้เอง ปุรุกุตสะ—โอรสของพระเจ้ามานธาตฤ—ได้บำเพ็ญตบะและบรรลุสิทธิอันยิ่งใหญ่ ครั้นบำเพ็ญเพียร ณ ที่นี้แล้ว พระราชานั้นก็เสด็จสู่สวรรค์โลก”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that even powerful kings can and should pursue tapas (austerity and disciplined practice); such dharmic effort yields siddhi (spiritual accomplishment) and leads to higher destinies, emphasizing inner merit over mere worldly power.
Nārada points out the sanctity of the forest by citing a precedent: Purukutsa, son of Māndhātṛ, performed penance there, attained great siddhi, and then reached svarga—thereby validating the place as a proven site of ascetic success.