Shloka 40
Chatra–Upānah Dāna: Origin Narrative
Jamadagni–Reṇukā–Sūrya Saṃvāda
शुनःसख उवाच अग्निहोत्रमनादृत्य स सुखं स्वपतु द्विज: । परिव्राट् कामवृत्तो<स्तु यस्ते हरति पुष्करम्,शुन:सख बोले--जो आपका कमल ले गया हो, वह द्विज होकर भी सबेरे और शामको अग्निहोत्रकी अवहेलना करके सुखसे सोये तथा संन्यासी होकर भी मनमाना बर्ताव करे, अर्थात् उपर्युक्त पापोंके फलका भागी हो
Śunaḥsakha uvāca: agnihotram anādṛtya sa sukhaṁ svapatu dvijaḥ | parivrāṭ kāmavṛtto 'stu yas te harati puṣkaram ||
ศุนหสัขกล่าวว่า “พราหมณ์ผู้ใดนำดอกบัวของท่านไป ขอให้ผู้นั้นละเลยอัคนิโหตระยามเช้าและยามเย็นแล้วยังหลับสบาย และแม้สวมเครื่องหมายแห่งนักบวชจาริก ก็ขอให้ดำเนินชีวิตตามอำเภอใจและกามตัณหา—ให้มีส่วนรับผลแห่งบาปที่กล่าวมาทั้งปวงเถิด”
शुनःसख उवाच
Educational Q&A
The verse condemns hypocrisy: sacred status (dvija) and ascetic appearance (parivrāṭ) are meaningless if one neglects obligatory rites like agnihotra and lives driven by desire. Ethical conduct, not mere identity or costume, determines moral consequence.
Śunaḥsakha utters an imprecation against the person who stole ‘your lotus,’ wishing that he remain complacent while committing serious breaches—neglecting agnihotra and behaving licentiously even as a renunciant—thereby incurring the fruits of those sins.