Shloka 96
Pitṛ-śrāddha-haviḥ-phala-nirdeśa
Offerings for Ancestors and Their Stated Results
तस्य यज्ञ: पशुपतेस्तप: क्रतव एव च | दीक्षा दीप्तव्रता देवी दिशश्व॒ सदिगी श्व॒रा:
tasya yajñaḥ paśupates tapaḥ kratava eva ca | dīkṣā dīptavratā devī diśaś ca sadigīśvarāḥ ||
วสิษฐะกล่าวว่า “ในยัญพิธีของพระปศุปติ ณ ที่นั้น ตบะและครตุ—พิธีกรรมบูชายัญ—ประหนึ่งมาปรากฏอยู่เอง เทวีทีกษา ผู้รุ่งเรืองด้วยวัตรอันเคร่งครัด ก็มาถึง พร้อมทั้งทิศทั้งหลายโดยมีทิศบาลร่วมด้วย” ดังนี้ ยัญอันเป็นทิพย์ของพระปศุปติจึงดำเนินไป โดยพลังทั้งปวงที่ค้ำจุนธรรมมารวมกันเพื่อร่วมพิทักษ์ระเบียบศักดิ์สิทธิ์
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
The verse frames a true yajña as upheld by disciplined consecration (dīkṣā), austerity (tapas), and correct ritual action (kratu), under the witnessing protection of cosmic guardians (the directions and their lords). Ethically, it implies that sacred action succeeds when inner discipline and outer rite are aligned with cosmic order (dharma).
Vasiṣṭha describes Paśupati’s sacrifice as actively proceeding, with personified powers—Tapas, the Kratus, and Dīkṣā Devī—present, and with the Directions arriving together with their guardian-lords, indicating a grand, divinely attended ritual.