Shloka 7
Gavāṃ Māhātmya — Go-dāna, Yajña-ādhāra, and Goloka
Brahmā–Indra–Surabhi Itihāsa
तपसोअ<न्ते महाराज गावो लोकपरायणा: । तस्माद् गावो महाभागा: पवित्र परमुच्यते,महाराज! तपस्या समाप्त होनेपर गौएँ सम्पूर्ण जगत्का आश्रय बन गयीं; इसलिये वे महान् सौभाग्यशालिनी गौएँ परम पवित्र बतायी जाती हैं
Vasiṣṭha uvāca: tapasānte mahārāja gāvo lokaparāyaṇāḥ | tasmād gāvo mahābhāgāḥ pavitraṃ param ucyate ||
วสิษฐะกล่าวว่า “ข้าแต่มหาราช เมื่อการบำเพ็ญตบะถึงความสำเร็จบริบูรณ์แล้ว โคทั้งหลายได้เป็นที่พึ่งและเป็นหลักค้ำจุนแก่โลกทั้งปวง เพราะเหตุนั้น โคผู้มีมหาภาคเหล่านั้นจึงถูกประกาศว่าเป็นผู้บริสุทธิ์ยิ่งนัก”
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that cows are to be regarded as supremely purifying because they function as the world’s refuge and support; reverence and protection of such life-sustaining beings is presented as a dharmic duty.
Vasiṣṭha addresses a king and explains, in the course of praising the religious-ethical importance of cows, that upon the completion of tapas (austerity), cows came to be viewed as the sustaining refuge of the world, hence their status as ‘supremely pure’.