Shloka 39
Adhyāya 60: Dāna vs. Yajña—Royal Giving, Protection, and Karmic Share
“नरेन्द्र! जो मनुष्य ब्राह्मणोंको फ़ूलोंकी माला, धूप, चन्दन, उबटन, नहानेके लिये जल और पुष्प दान करता है, वह संसारमें नीरोग और सुन्दर रूपवाला होता है ।।
vaiśampāyana uvāca |
narendra! yo manuṣyo brāhmaṇebhyaḥ phūlānāṃ mālāṃ dhūpaṃ candanaṃ ubṭanaṃ snānāya jalaṃ puṣpaṃ ca dānaṃ karoti, sa loke nīrogaḥ sundararūpavān bhavati ||
bījair aśūnyaṃ śayanair upetaṃ dadyād gṛhaṃ yaḥ puruṣo dvijāya |
puṇyābhirāmaṃ bahuratnapūrṇaṃ labhaty adhiṣṭhānavaraṃ sa rājan ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า— “โอ้พระราชา! ผู้ใดถวายแก่พราหมณ์ทั้งหลายซึ่งพวงมาลัย ธูป จันทน์ เครื่องขัดผิวหอม น้ำสำหรับสรงสนาน และดอกไม้ ผู้นั้นย่อมเป็นผู้ปราศจากโรคและมีรูปงามในโลกนี้—หามีข้อสงสัยไม่. และโอ้พระราชา ผู้ใดมอบเรือนให้แก่ทวิชะ โดยมีเมล็ดพืชธัญญาหารไม่ขาดและมีที่นอนพร้อมสรรพ ผู้นั้นย่อมได้ที่พำนักอันประเสริฐตอบแทน งามด้วยบุญและเต็มไปด้วยรัตนะนานาประการ”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches dāna-dharma: giving auspicious, life-supporting, and purity-associated items to Brahmins—such as garlands, incense, sandalwood, unguents, bathing water, flowers, and even a well-provisioned dwelling—yields tangible and elevated results: health, pleasing appearance, and the attainment of a superior, merit-born ‘abode’ rich in prosperity.
Vaiśampāyana continues a didactic discourse addressed to a king, enumerating specific forms of charitable gifts and stating their karmic fruits. The focus is not on battlefield events but on ethical instruction within the Anuśāsana Parva’s broader teaching on dharma and the rewards of generosity.