Shloka 21
Adhyāya 60: Dāna vs. Yajña—Royal Giving, Protection, and Karmic Share
सान्त्वद: सर्वभूतानां सर्वशोकैर्विमुच्यते । देवशुश्रूषया राज्यं दिव्यं रूपं नियच्छति
sāntvadaḥ sarvabhūtānāṁ sarvaśokair vimucyate | devaśuśrūṣayā rājyaṁ divyaṁ rūpaṁ niyacchati ||
ผู้ใดปลอบประโลมสรรพสัตว์ทั้งปวง ผู้นั้นย่อมพ้นจากความโศกทั้งสิ้น และด้วยการปรนนิบัติบูชาเหล่าเทพ ย่อมได้อำนาจอธิปไตยพร้อมรูปอันรุ่งเรืองเป็นทิพย์
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that consoling others is itself a dharmic act that dissolves one’s own grief, and that reverent service to the divine yields elevated fruits—both worldly (sovereignty) and transcendent (a divine form).
Vaiśampāyana, as narrator, states a general dharma-principle within Anuśāsana Parva’s instruction: ethical conduct expressed as compassionate reassurance and devotional service leads to freedom from sorrow and to auspicious rewards.