Shloka 47
Aṣṭāvakra–Strī-saṃvāda: Dhṛti, hospitality, and a dispute on autonomy
अथ प्रवृत्ते गान्धर्वे दिव्ये ऋषिरुपाविशत् । दिव्यं संवत्सरं तत्रारमतैष महातपा:,वह दिव्य नृत्य-गीत आरम्भ होनेपर महातपस्वी ऋषि अष्टावक्र भी दर्शक-मण्डलीमें आ बैठे और वे देवताओंके वर्षसे एक वर्षतक इसी आमोद-प्रमोदमें रमते रहे
atha pravṛtte gāndharve divye ṛṣir upāviśat | divyaṃ saṃvatsaraṃ tatrāramata eṣa mahātapāḥ ||
ครั้นการขับร้องและร่ายรำแบบคันธรรพ์อันเป็นทิพย์เริ่มขึ้น ฤๅษีนั้นก็เข้าไปนั่งท่ามกลางหมู่ผู้ชม มหาตบัสวีนั้นรื่นรมย์อยู่ ณ ที่นั้น ด้วยเพลงและรำแห่งสวรรค์ตลอดหนึ่งปีทิพย์เต็ม
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse suggests that disciplined life is not merely rejection of all pleasure; when enjoyment is orderly, elevated, and free from grasping, even a great ascetic may participate without compromising dharma.
As a divine Gandharva performance begins, a sage sits with the audience and remains there, delighting in the celestial music and dance for the duration of a divine year.