Aṣṭāvakra–Strī-saṃvāda: Dhṛti, hospitality, and a dispute on autonomy
ते राक्षसास्तथा राजन् भगवन्तमथान्रुवन् । असौ वैश्रवणो राजा स्वयमायाति तेडन्तिकम्,राजन! वे राक्षस वैसा करके भगवान् अष्टावक्रसे बोले--'प्रभो! राजा कुबेर स्वयं ही आपके निकट पधार रहे हैं
te rākṣasās tathā rājan bhagavantam athābruvan | asau vaiśravaṇo rājā svayam āyāti te 'ntikam ||
ข้าแต่พระราชา แล้วเหล่ารากษสจึงกราบทูลท่านผู้ควรบูชาว่า “ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า พระราชาไวศรวณะ (กุเบร) เสด็จมาหาท่านด้วยพระองค์เองแล้ว”
भीष्म उवाच
The verse highlights that genuine greatness commands respect naturally: even formidable beings speak deferentially when a truly venerable person is involved, implying that dharmic merit and sanctity outrank mere power.
Rakshasas inform a revered sage that Vaiśravaṇa (Kubera), the king, is personally coming to meet him, signaling an important encounter and the high regard in which the sage is held.