Shloka 1636
Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
तत्प्रसादान्मया प्राप्तं ब्राह्मुण्यं दुर्लभ महत् | तदनन्तर विश्वामित्रजीने कहा
tatprasādān mayā prāptaṃ brāhmaṇyaṃ durlabhaṃ mahat |
วิศวามิตรกล่าวว่า: “ด้วยพระกรุณาของพระองค์ ข้าพเจ้าได้บรรลุพราหมณยภาวะอันยิ่งใหญ่และหาได้ยากยิ่ง ข้าแต่พระราชา! เมื่อครั้งข้าพเจ้ายังเป็นกษัตริย์ (กษัตริยะ) ข้าพเจ้าตั้งปณิธานแน่วแน่ว่า ‘เราจักเป็นพราหมณ์’ ด้วยจุดมุ่งหมายนั้น ข้าพเจ้าได้บูชาพระภควานศังกร และด้วยพระเมตตาของพระองค์ ข้าพเจ้าจึงได้สถานะพราหมณ์อันยากจะได้มานี้”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage emphasizes that lofty spiritual status is not merely inherited but can be attained through firm resolve, disciplined worship/austerity, and—decisively—divine grace; true 'brāhmaṇya' is presented as a rare ethical-spiritual attainment.
Within Vaiśaṃpāyana’s narration, Viśvāmitra recounts to a king that he once lived as a kṣatriya, resolved to become a brāhmaṇa, worshipped Śaṅkara for that aim, and by Śiva’s favor obtained the rare state of brahminhood.