Shloka 57
प्रतर्दनो दिवोदास: सुदास: कोसलेश्वर: । ऐलो नलश्न राजर्षिमिनुश्चैव प्रजापति:
pratardano divodāsaḥ sudāsaḥ kosaleśvaraḥ | ailo nalaś ca rājarṣir manuś caiva prajāpatiḥ ||
ภีษมะกล่าวว่า “จงฟังนามของราชฤๅษีเหล่านี้ต่อไป: ประตัรทนะ, ทิโวทาสะ, สุทาสะผู้เป็นเจ้าแห่งโกศละ, ไอละ (ปุรูรวัส), พระราชฤๅษีนละ และมนูผู้เป็นประชาบดี. ท่านเหล่านี้และกษัตริย์ผู้ทรงบุญในกาลก่อนซึ่งปรากฏเกียรติในปุราณะ ล้วนควรแก่การระลึก. ผู้ใดตื่นขึ้นทุกวัน ชำระกายด้วยการอาบน้ำให้บริสุทธิ์ แล้วสาธยายพระนามเหล่านี้ในยามเช้าและยามเย็น ผู้นั้นย่อมมีส่วนในผลแห่งธรรม.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Remembering and reciting the names of exemplary dharmic rulers is presented as a meritorious practice: it cultivates reverence for righteous kingship and makes the reciter a participant in the fruits of dharma.
Bhīṣma continues a catalog of ancient royal sages, naming several renowned kings and Manu, and concludes with the injunction that daily, purified recitation of such names at dawn and dusk yields religious merit.