Shloka 66
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
मुख्यो<मुख्यश्न देहश्व॒ काहलि: सर्वकामद: । सर्वकालप्रसादश्न॒ सुबलो बलरूपधृक्
mukhyo ’mukhyaś ca dehaś ca kāhaliḥ sarvakāmadāḥ | sarvakālaprasādaś ca subalo balarūpadhṛk ||
พระวายุเทพตรัสว่า “พระองค์ทรงเป็นผู้ประเสริฐยิ่ง และไม่มีผู้ใดสูงกว่าพระองค์; พระองค์เองคือสภาวะแห่งกาย. พระองค์คือกาหลิ ผู้ประทานผลอันพึงปรารถนาทั้งปวง. ทรงเปี่ยมพระกรุณาในกาลทั้งหลาย ทรงมีกำลังยิ่ง เป็นที่รองรับและการปรากฏแห่งพละและรูป.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a devotional and ethical orientation: the highest reality is portrayed as unsurpassed, embodied in all forms, and as the constant bestower of grace and fulfillment. The implied ethic is reliance on divine favor and recognition of a supreme source behind strength, form, and all attainments.
Vāyu-deva is speaking a hymn-like description, listing epithets that praise the deity’s supremacy, beneficence, and sustaining power. The verse functions as part of a stuti, building a portrait of the divine through successive attributes.