Shloka 59
आशगया संचितं द्रव्यं कालेनैवोपभुज्यते । अन््ये चैतत् प्रपद्यन्ते वियोगे तस्य देहिन:
āśayā saṃcitaṃ dravyaṃ kālenaivopabhujyate | anye caitat prapadyante viyoge tasya dehinaḥ ||
ภีษมะกล่าวว่า ทรัพย์ที่สั่งสมด้วยความหวัง แท้จริงแล้วกาลเวลาเท่านั้นที่บริโภคมัน; ครั้นเมื่อผู้มีร่างกายต้องพรากจากร่าง ทรัพย์นั้นก็ย่อมตกไปเป็นของผู้อื่น
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Hoarded wealth does not truly belong to the hoarder: Time inevitably consumes it, and after death it goes to others. Therefore one should restrain greed and use wealth righteously while alive—through dharmic living, generosity, and purposeful expenditure.
In Bhīṣma’s instruction (Anuśāsana Parva), he offers a reflective maxim on the fate of accumulated riches: what is gathered with hopeful attachment is ultimately taken over by Time, and once the person dies, others inherit or seize the property.