अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
कं वा काम॑ ददाम्यद्य ब्रूहि यद् वत्स काड्क्षसे । द्विजश्रेष्ठ! मेरी कृपासे तुम्हें एक विद्वान पुत्र प्राप्त होगा, जिसके पास ऋषिलोग भी शिक्षा ग्रहण करनेके लिये जायँगे। वह कल्पसूत्रका निर्माण करेगा, इसमें संशय नहीं है। वत्स! बोलो, तुम क्या चाहते हो? अब मैं तुम्हें कौन-सा मनोवांछित वर प्रदान करूँ? || ७० कल | प्राउज्जलि: स उवाचेदं त्वयि भक्तिर्द॒ढास्तु मे,तब तण्डिने हाथ जोड़कर कहा--'प्रभो! आपके चरणारविन्दमें मेरी सुदृढ़ भक्ति हो”
Vāyudeva uvāca: kaṃ vā kāmaṃ dadāmy adya brūhi yad vatsa kāṅkṣase | dvijaśreṣṭha! mama kṛpayā tubhyaṃ ekaḥ vidvān putraḥ prāpsyate, yasya ṛṣayaḥ api śikṣāṃ grahītuṃ yāsyanti | sa kalpasūtrasya nirmāṇaṃ kariṣyati, atra saṃśayo na asti | vatsa! vada, tvaṃ kim icchasi? adhunā tvāṃ kaḥ manovāñchitaḥ varaḥ mayā pradātavyaḥ ||
“ดูก่อนบุตรเอ๋ย! วันนี้เราจักประทานพรสิ่งใดแก่เจ้า? จงกล่าวสิ่งที่เจ้าปรารถนาเถิด” (ครั้นแล้วทัณฑิประนมมือทูลว่า) “ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ขอให้ภักติของข้าพระองค์ต่อพระองค์มั่นคงแน่วแน่”
वायुदेव उवाच
Divine favor is portrayed as bearing fruit not merely as personal gain but as the rise of learning and dharma: the boon promised is a son whose scholarship benefits even sages, emphasizing responsibility, transmission of sacred knowledge, and the ethical ideal that blessings should serve the wider world.
Vāyudeva addresses a revered Brahmin affectionately, offers to grant a desired boon, and foretells that by his grace the Brahmin will have an exceptionally learned son who will instruct even ṛṣis and compose the Kalpasūtras; Vāyu then invites the petitioner to state any further wish.